বৰ টেঙেচিৰ পাঁচটা ঔষধি গুণ, যিয়ে আপোনাক স্বাস্থ্যকৰ কৰি তুলিব

1. বৰ টেঙেচি উদ্ভিদৰ চমু বিবৰণ  

বৰ টেঙেচি বা টেঙেচি অসমৰ এক পৰিচিত ঔষধি উদ্ভিদ, যাক সাধাৰণতে জেকা মাটিত বা বালিচহীয়া ভূমিত দেখা যায়। ই এবিধ তৃণজাতীয়, মাটিত বগাই যোৱা উদ্ভিদ, যাৰ পাত সৰু, তিনিমূৰীয়া আৰু টেঙা সোৱাদযুক্ত। ইয়াৰ ফুল গোলাপী বা বেঙুনীয়া বৰণৰ। এই গছৰ উচ্চতা সাধাৰণতে ১০-৩০ চেণ্টিমিটাৰ। বৰ টেঙেচি অসমৰ গ্রাম্য অঞ্চলৰ বাৰী, পথাৰ, নৈৰ পাৰ আদিত সহজে উপলব্ধ। ইয়াৰ বিতৰণ ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ লগতে দক্ষিণ এছিয়াৰ অন্যান্য অঞ্চল, যেনে বাংলাদেশ, শ্রীলংকা আৰু দক্ষিণ-পূৰ্ব এছিয়াৰ দেশসমূহতো দেখা যায়। এই উদ্ভিদ গ্রীষ্মমণ্ডলীয় আৰু উপ-গ্রীষ্মমণ্ডলীয় জলবায়ুত ভালদৰে বৃদ্ধি পায়।

  বৈজ্ঞানিক নাম : Oxalis debilis (Family- Oxalidaceae)

 ইংৰাজী নাম :   Pink Wood Sorrel, or Large-Flowered Pink Sorrel

 হিন্দী নাম : Amrul (अमरूल), Khatti Buti(खट्टी बूटी) Changeri

  2. অসমীয়া সমাজত বৰ টেঙেচিৰ  ব্যৱহাৰ

অসমীয়া সমাজত বৰ টেঙেচি পৰম্পৰাগতভাৱে ঔষধি আৰু খাদ্য হিচাপে ব্যৱহৃত হয়। ইয়াৰ টেঙা পাত সাধাৰণতে শাক হিচাপে ৰান্ধি খোৱা হয়, বিশেষকৈ গ্রীষ্মকালত, যেতিয়া ইয়াৰ টেঙা সোৱাদে খাদ্যত সতেজতা আনে। ইয়াক মাছৰ আঞ্জা বা দাইলৰ সৈতে মিহলাই ৰান্ধিলে সোৱাদ বৃদ্ধি পায়। ঔষধি হিচাপে ইয়াৰ পাতৰ ৰস বিভিন্ন ৰোগৰ চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে চৰ্মৰোগ, পেটৰ সমস্যা আৰু স্নায়ুৰ দুৰ্বলতা। গ্রাম্য অঞ্চলত এই গছৰ পাত পিহি বা ৰস উলিয়াই ত্বকৰ সংক্রমণৰ চিকিৎসাত প্ৰয়োগ কৰা হয়।

 3. আয়ুৰ্বেদত বৰ টেঙেচিৰ  

আয়ুৰ্বেদত Oxalis debilis, যাক স্থানীয়ভাৱে "বৰ টেঙেচি" বা "চাংগেৰী" বুলি জনা যায়, এটা ঔষধি উদ্ভিদ হিচাপে বিবেচিত। ইয়াৰ পাত আৰু সম্পূৰ্ণ উদ্ভিদ ডায়েৰিয়া, পাইলছ, পেটৰ সমস্যা আৰু কৃমিৰোগৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত হয়। ইয়াৰ আম্ল (টেঙা) আৰু কষায় (শুকান) ৰসৰ বাবে হজমশক্তি বৃদ্ধি কৰে আৰু কফ-বাত সমস্যা নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। ইয়াত ভিটামিন চি, ফ্লেভন’ইড আৰু এণ্টি-অক্সিডেণ্ট থাকে, যিয়ে প্ৰদাহ আৰু বেক্টেৰিয়াৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰে।

4. বৰ টেঙেচিৰ ঔষধি গুণ আৰু বিভিন্ন বেমাৰত ব্যৱহাৰ

বৰ টেঙেচিৰ পাত, শিপা আৰু ফুলৰ ৰস বিভিন্ন ৰোগৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত হয়। নিম্নলিখিত ৰোগসমূহত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ, পৰিমাণ আৰু সময়কালৰ বিষয়ে বিতং তথ্য দিয়া হৈছে:

4.1.চৰ্মৰোগ (একজিমা, বেচু): বৰ টেঙেচিৰ পাত পিহি পেষ্ট তৈয়াৰ কৰি আক্ৰান্ত স্থানত দিনে ১-২ বাৰ প্ৰয়োগ কৰিলে উপকাৰ পোৱা যায়। এই প্ৰক্ৰিয়া ৭-১৪ দিন অব্যাহত ৰাখিব পাৰি। প্ৰতিবাৰ ৫-১০ গ্ৰাম পাতৰ পেষ্ট ব্যৱহাৰ  

4.2.পেটৰ সমস্যা (গ্রহণী, অজীৰ্ণ): পাতৰ ৰস (৫-১০ মিলিলিটাৰ) দিনে ১ বাৰ পানীৰ সৈতে মিহলাই ৫-৭ দিন সেৱন কৰিলে পাচনতন্ত্ৰৰ সমস্যা হ্রাস পায়। ইয়াক শাক হিচাপেও সপ্তাহত ২-৩ বাৰ খাব পাৰি।

4.3.স্নায়ুৰ দুৰ্বলতা: পাতৰ ৰস (৫ মিলিলিটাৰ) মধুৰ সৈতে মিহলাই দিনে ১ বাৰ ১৫ দিন সেৱন কৰিলে স্নায়ুৰ শক্তি বৃদ্ধি পায়।

4.4.কুষ্ঠৰোগ: পাতৰ ৰস (১০ মিলিলিটাৰ) পানীৰ সৈতে দিনে ১ বাৰ ১০-১৫ দিন সেৱন কৰিলে উপকাৰ হয়। ইয়াৰ লগতে পাতৰ পেষ্ট ত্বকত প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।

4.5.স্মৃতিশক্তি বৃদ্ধি: পাতৰ ৰস (৫ মিলিলিটাৰ) দৈনিক ১ বাৰ ১ মাহ সেৱন কৰিলে মানসিক সতেজতা বৃদ্ধি  হয়।

 5.  ঔষধি হিচাপে ব্যৱহাৰৰ সময়ত সাৱধানতা

পৰিমাণৰ সীমা: বৰ টেঙেচিৰ অত্যধিক সেৱনে পেটৰ সমস্যা বা অম্লতাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। প্ৰতিদিন ১০ মিলিলিটাৰৰ অধিক ৰস সেৱন নকৰাই ভাল।

গৰ্ভাৱস্থা আৰু স্তনপান : গৰ্ভৱতী আৰু স্তনপান কৰোৱা মহিলাই ইয়াৰ সেৱনৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে, কিয়নো ই জৰায়ুৰ সংকোচন বা পাচনতন্ত্ৰৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।

এলাৰ্জি: কিছুমান লোকৰ ত্বকত ইয়াৰ পেষ্ট প্ৰয়োগ কৰিলে এলাৰ্জি হ’ব পাৰে। সেয়ে প্ৰথমে সৰু অংশত পৰীক্ষা কৰি ল’ব লাগে।

চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ: দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোগৰ চিকিৎসাত ব্যৱহাৰৰ আগতে আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ লোৱা উচিত।

শিশুৰ ক্ষেত্ৰত: শিশুৰ বাবে ইয়াৰ সেৱনৰ পৰিমাণ অতি কম (২-৩ মিলিলিটাৰ) হ’ব লাগে আৰু চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে ব্যৱহাৰ নকৰিব।

7.  বৰ টেঙেচিৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী ৰাসায়নিক যৌগসমূহ

 অক্সালিক এচিড : ইয়াৰ টেঙা সোৱাদৰ মূল উৎস, যি পাচনতন্ত্ৰৰ কাৰ্যক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে।

 ভিটামিন চি : ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি আৰু ত্বকৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী।

 ফ্লেভন’ইড : এণ্টি-অক্সিডেণ্ট গুণৰ বাবে ৰক্তশোধন আৰু প্রদাহ হ্রাস কৰে।

 এলকেল’ইড : স্নায়ুৰ শক্তিবৰ্ধন আৰু মানসিক সতেজতাৰ বাবে সহায়ক।

 টেনিন : ত্বকৰ সংক্রমণ নিৰাময় আৰু ক্ষত নিৰাময়ত সহায় কৰে।

এই যৌগসমূহে বৰ টেঙেচিক এক শক্তিশালী ঔষধি উদ্ভিদ হিচাপে পৰিগণিত । 

8.উপসংহাৰ

বৰ টেঙেচি অসমৰ পৰম্পৰাগত চিকিৎসা আৰু খাদ্য সংস্কৃতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। ইয়াৰ ঔষধি গুণে চৰ্মৰোগ, পেটৰ সমস্যা, স্নায়ুৰ দুৰ্বলতা আদিৰ চিকিৎসাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। আয়ুৰ্বেদত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বৈজ্ঞানিকভাৱে নথিভুক্ত। তথাপি, ইয়াৰ সঠিক পৰিমাণ আৰু সাৱধানতাৰে ব্যৱহাৰ কৰাটো অতি জৰুৰী। সঠিক পৰামৰ্শ আৰু নিৰ্দেশনাৰে এই উদ্ভিদৰ সম্পূৰ্ণ উপকাৰ লাভ কৰিব পাৰি।